Untitled Sermon (2)

Maria bewaarde de woorden en gebeurtenissen die met de herders en de geboorte van Jezus te maken hadden in haar hart1. Meer specifiek ging het om de woorden die over het Kindeken waren gezegd2 toen de herders Maria en Jozef bezochten na Jezus’ geboorte.

Maria voerde een voortdurende innerlijke reflectie uit op deze gebeurtenissen, waarbij zij ze beschouwde als betekenisvolle woorden die voortkwamen uit Gods zin. Zij vertaalde de uiterlijke feiten in begripvolle betekenis en liet ze doordringen tot het diepste van haar hart—dat innerlijke domein waar verstand en gevoel samenkomen1. Zij verbond de afzonderlijke details tot een geheel, vergeleek en overwoog ze, en bewaarde ze vervolgens1.

Dit bewaarproces was geen oppervlakkige herinnering. In haar hart lieten de mysterieuze waarheden van het geloof elkaar ontmoeten en genereerden zij een rijkdom aan geloofstijdingen3. De uiterlijke gebeurenissen vonden in Marias hart een ruimte om te blijven en zich geleidelijk aan in hun volle diepte te ontvouwen, zonder hun unieke karakter te verliezen1.

Een tweede moment van bewaring vond plaats na de tempelscène met de twaalfjarige Jezus. Hoewel zij en Jozef eerst niet begrepen wat Jezus tegen hen zei1, bewaarde Maria ook deze woorden in haar hart, waarbij zij ze voortdurend overwoog en hun betekenis probeerde te doorgronden.

1