Sermon Tone Analysis

Sálmar

Upphafssálmur: Þér lof vil ég ljóða (535)

Fyrir ritningarlestur: ó Herra Jesús hjá oss ver (297)

Fyrir prédikun: Þótt æði stormar heims um haf (571)

Þakkarfórn: Heilagi Guð á himni og jörð (538)

Lokasálmur: Meðan, Jesús minn ég lifi (377)

Tilkynningar fyrir messu

Upphafssálmur: Þér lof vil ég ljóða (535)

Kollekta

Drottinn Guð, þú sem allra best veist í hvílíkum háska og voða við erum stödd, að í breyskleika okkar getum við ekki staðið staðföst sérlegrar hjálpar þinnar.

Við biðjum þig: Veit okkur hjálp þína, og styrk okkur til lífs og sálar, svo að við með þolinmæði getum borið og staðist þær þjáningar sem við meigum líða vegna synda okkar, fyrir Drottinn vorn Jesú Krist, sem með þér og Heilögum Anda lifir og ríkir, sannur Guð um aldir alda.

Amen.

Ritningarlestur

Fyrir ritningarlestur: ó Herra Jesús hjá oss ver (297)

Fyrri ritningarlestur þessa Drottins dags er að finna í spádómsbók Jesaja, kafla 40, versum 25-31;.

L: Þannig hljómar hið heilaga orð.

S: Guði sé þakkargjörð.

L: Síðari ritningarlestur þessa Drottins dags er að finna í...

L: Þannig hljómar hið heilaga orð.

S: Dýrð sé þér Drottinn, því þú hefur orð eilífs lífs!

Hvert annað ættum vér að fara!

Guðspjall

P: Guðspjallið skrifar guðspjallamaðurinn...

S: Guði sé lof og dýrð fyrir sinn gleðilega boðskap.

P: Þannig hljómar hið heilaga guðspjall.

S: Lof sé þér Kristur.

Prédikun

Fyrir prédikun: Þótt æði stormar heims um haf (571)

Þegar stormur… Þegar stormur stríður… geysar allt um kring: Ég veikur er, en vísst mig ber, hans voldug hönd á friðarströnd.

Samkvæmt sálmabók barnanna er höfundur barnasöngsins ókunnur, og því ekki hægt að spyrja hvernig söngurinn kom til.

Ég tel samt sem áður nokkuð örugga ágiskun að höfundur hafi haft Guðspjall þessa sunnudags í huga.

Söngurinn minnir að mörgu leyti á ákveðna myndræna túlkun, sem er vinsæl hjá meira en einni grein kristninnar: Við getum fyrst nefnt þá, sem framar öllu leita að leiðbeiningum til að bæta líferni sitt með stöðugum framförum.

Þá er ég að tala um þann hóp sem horfir á Biblíuna og les hana fyrst og fremst sem leiðbeiningabók fyrir lífið.

Enska orðið BIBLE hefur verið breytt í skammstöfun fyrir “Basic Instructions Before Leaving Earth,” sem á íslensku mætti útleggjast Grundvallarleiðbeiningar fyrir brottför frá jörðu.

Eins eru hinir frjálslyndu, sem ekki trúa því að sagan hafi raunverulega átt sér stað, og eiga þá ekki annan kost en að leita að merkingu sem ekki er háð sögulegu gildi atburðanna sem hér eiga sér stað.

Þeir enda þá gjarnan á sama stað og hinir fyrrnefndu, og sagan nýtist þeim fyrst og fremst sem ein af dæmiögum Jesú.

Nú er auðvitað ekkert að því að sækja innblástur og styrk í þessa sögu þegar maður gengur gegnum storma lífsins, og margir hafa líka lukkast vel í því.

Þá óskar maður þess helst að gera að sem lærisveinarnir virðast ekki hafa getað, þ.e.a.s að leggja allt sitt traust á Jesú.

Enda er það rétt!

Er það ekki einmitt þetta sem fyrsta boðorðið kennir okkur:

Þú skalt ekki aðra guði hafa!

Svo er boðorðið skýrt þannig í fræðunum

Hvað er það?

Svar: Vér eigum umfram alt að óttast Guð og elska, og honum að treysta.

Gott og vel, það er biblíulegur og réttur boðskapur að við eigum að treysta Guði í öllum þeim erfiðleikum sem við getum ratað í.

Og saga þessi nýtist sannarlega sem dæmi um þetta, ekki síst vegna þess að traust til Guðs er mikilvægt atriði í henni.

En við skulum samt sem áður hafa það á hreinu að beinn tilgangur þessarar frásagnar er annar.

Þar að auki gretum við ekki lofað því, á grundvelli þessarar sögu, að Jesús muni skýla okkur frá öllum stormum lífsins, hvort sem það eru bókstaflegir stormar eða myndrænir.

Lærisveinar Jesú upplifa nefnilega oft mótvind eða mótlægi og erfiði, og láta stundum líf sitt, bæði í venjulegum slysum, sjúkdómum og hamförum, af völdum ófsókna og árása eða jafnvel í skipsbrotum.

Kirkjur geta fallið saman í jarðskjálftum og stormviðri, brunnið niður eða jafnvel verið eyðilagðar í árásum óvina hennar.

Ef það á að finna tengingu, þá er hún sú að kirkjan og lærisveinar Krists þurfa að standa af sér marga storma, og ekki að Jesús muni alltaf bægja þeim frá.

Sú vinsæla hugsun að ekkert illt komi nokkru sinni fyrir lærisveina Jesú, á hvorki stuðning í Heilagri ritningu né í reynslu veruleikans.

Þvert á móti er það klárlega loforð Krists að lærisveinar hans muni ganga gegnum þrengingar og erfiðleika, að heimurinn muni hata þá, að sumir verði fangelsaðir og að aðrir muni jafnvel láta lífið.

(Matt 5:10-12; Luk 21:12-18; Joh 15:18-19)

Að stormar lífsins munu blása og hrista fley lærisveinanna, og geta þau jafnvel sokkið þegar þau fyllast af vatni.

II

En ef megin tilgangur sögunnar er ekki fólginn í þessu, í hverju er hann þá fólginn?

Í fyrsta lagi er ekki hægt að skilja tilganginn nema að maður fyrst trúi því að sagan sé sönn, og hafi raunverulega átt sér stað.

Við nálgumst því þessa sögu í trausti þess að orð Guðs tali sannleikann, ekki bara í einvherri falinni merkingu eða dæmi, heldur í líka í sögulegri staðreynd þeirra atburða sem hún lýsir.

Þar á eftir beinir okkur, síðasta versið í guðspjalli dagins, að merkingunni.

Mennirnir í bátnum, þ.e.

postularnir, spyrja hver annan:

“Hvílíkur maður er þetta?

Jafnvel vindar og vatn hlýða honum.”

Þetta er það sem raunverulega átti sér stað.

Jesús gekk um borð í bátinn með lærisveinum sínum og lagðist á kodda aftur í skuti meðan lærisveinarnir réru yfir.

Þetta kemur ekki beint fram í guðspjalli dagsins, en er að finna í sömu frásögn í Markúsar í Mark 4:35-41.

Hana er líka að finna í Luk 8:22-25.

Meðan Jesú og lærisveinarnir voru úti á vatni varð svo mikið ofsaveður að bylgjurnar lögðust yfir bátinn.

Hugsaðu þér hvað þetta er óttaþrungið augnablik.

Það hjálpar kannski að veðrið fyrir utan kapelluna í þessu augnabliki er vel í áttina.

Það var algert myrkur, enda varla nokkur lukt sem gat haldist brennandi í svona veðri.

Það var alveg kolbrjálað veður.

Jesú og lærisveinarnir voru úti á miðju vatni í opnum báti.

Það komu stórar bylgjur sem lögðust yfir bátinn, þannig að hann verður nærri fullur af vatni.

Sennilega þurftu allir að ausa af öllum lífs og sálar kröfum til að báturinn farist ekki, og það á meðan þeir líka þurftu að róa af öllum kröftum.

Þetta var nefnilega árabátur.

Eða kannski hafa þeir ekki haft tíma til annars en að ausa.

Og í öllu þessu liggur Jesús aftur í skuti og sefur vært.

Ég hef stundum hugsað að svefn Jesú vitnar um mann sem hafði gerfið allt.

Þegar við lesum söguna í Markúsarguðspjalli kemur fram að Jesús hafði reynt að taka lærisveinana með á yfirgefinn stað til þess að þeir fegnju að hvílast.

En mannfjöldinn fylgdi þeim, og Jesús sinnti þeim allan dag.

Hann var gersamlga búinn með alla líkamlega orku.

Þannig er hann fyrirmynd trúaðra, og þess má geta sérstaklega að hann er fyrirmynd hins kristna eiginmanns, sem allt gerir fyrir eiginkonu sína —> kirkjuna.

En samt sem áður getur enginn nema Jesús sofið í svona stormi.

Það er fyrsta vísbendingin um það sem á að gerast.

Jesús sefur, því hann hefur fulla stjórn á aðstæðunum.

Það skildu lærisveinar hans ekki.

Fyrst hafa þeir sennilega fundið fyrir pirringi yfir því að hann var ekkert að hjálpa þeim, síðan hefur pirringurinn þróast yfir í hreina örvæntingu.

Að lokum kemur svo að því að þeir vekja hann, þegar það er orðið augljóst og óumflýjanlegt að báturinn muni farast.

Herra bjarga þú!.

Vér förumst!

Bjarga þú, eða Hósanna á hebresku.

Jesú vaknar, rís á fætur og spyr: “Hví eruð þér hræddir, þér trúlitlir?”

:-D Hugsið ykkur það!

Svo hastar hann á vindinn og vatnið og það verður strax blankandi logn.

Nú gæti einhver svarað mér: Sakki!

Er þetta ekki sönnun þess sem frjálslyndu guðfræðingarnir halda fram, þ.e.

að þetta sé bara goðsögn eða dæmisaga.

Jesús talar við vindinn og vatnið eins og það væru lifandi verur, en við vitum auðvitað vel að svo er ekki.