Sermon Tone Analysis

Introduction: Going Deeper into the Gospel (4:19)

A life of daily repentance

Growing deeper in our knowledge of Christ

Ang nangyayari sa atin every Sunday, and it happens last Sunday and it will happen today, nagpapakilala ang Diyos sa atin through Jesus in his Word.

It is a work of the Spirit in our hearts.

Binubuksan niya ang mata ng ating mga puso para makita natin na siya lang talaga ang “fountain of living water” and that we must drink from no other well than the gospel.

Kahit matagal kang magbabad sa gospel, di mo pa rin mararating ang dulo nito.

There is always more God has in store for us.

Pero tulad ng sinabi ko last week, kailangan nating aminin ang lalim ng sugat sa puso natin, ang lalim ng pagkakabaon natin sa kasalanan, at ang lalim ng pangangailangan natin sa Panginoong Jesus.

Saka pa lang natin mararanasan ang lalim ng pag-ibig at kasapatan niya para sa atin.

That is what going deeper into the gospel means.

At habang lumalalim tayo, tumataas naman ang pagtingin, pagkilala at pagsamba natin sa Diyos na nahayag sa pagdating ni Jesus.

And for many of us, it will take some time para magkaroon tayo ng higher appreciation, adoration and affection for Jesus.

Tulad ng babae sa kuwento sa John chapter 4. Noon pa lang naman niya nakilala si Jesus.

Hindi pa Lord and Savior.

Sa verse 19, “Sir” ang tawag niya, o mister, o ginoo.

“Sir, I perceive that you are a prophet.”

Teorya niya lang naman yun, pakiwari, based sa naobserbahan niya kay Jesus na may alam sa buhay niya.

Pero hindi pa niya lubos na kilala si Jesus.

He is talking to God made flesh.

Ang kausap niya not just a prophet but the Prophet, the Priest, the King, the Way, the Truth, and the Life.

Hindi lang alam ang ilang bahagi ng buhay niya, but everything.

Ang pagkilala kay Jesus ay isang proseso.

Eternity is not even enough to get to know him.

Unti-unti nagpapakilala siya sa atin.

Pero ang iba sa inyo, tulad ng babaeng ito, hindi pa rin talaga siya kilala.

Hindi mo pa rin inaamin na siya ang kailangan mo, siya ang Tagapagligtas mo, siya ang Hari ng buhay mo.

O kung Christian ka na, but you still struggle in trusting him.

Addicted ka pa sa iba’t ibang kasalanan.

Somehow you still believe na yung hinahanap ng puso mo ay matatagpuan mo nang hiwalay kay Cristo.

But tulad ng approach ni Jesus sa babaeng ito, he was so patient, compassionate, and inviting us to bring all our sins, our addictions, our pains, our doubts, para mas makilala siya.

Ang gospel ay hindi parang swimming pool.

Kahit Olympic size pa ‘yan, maaabot mo ang ilalim.

It is like a deep ocean, God is inviting us to go deeper and not be afraid anuman ang makita mo sa puso mo, pagkat doon mo rin mararanasan na si Jesus ay sapat-sapat para sa ‘yo.

At kapag nakita mo yun, naranasan mo yun, your heart will rise higher in worship of the one true and living God.

Worship Matters (4:20)

Heart issues are worship issues.

Pero usually, kapag mga heart issues na ang pinag-uusapan, we tend to avoid that kind of discussion.

We don’t want to go there.

Tulad ng babaeing ito, ibinaling niya ang topic sa worship.

Pag-usapan na lang natin ang history.

Pag-usapan na lang natin ang doktrina nito.

Sabi niya kay Jesus, “Our fathers worshiped on this mountain…” (v.

20).

Tinuturing din naman kasi ng mga Samaritans na galing sila kay Abraham at Jacob, na nagtayo din naman ng altar sa Mt.

Gerizim sa Samaria para sumamba kay Yahweh.

Pero itong babaeng ito, main concern lang naman niya na wag nang pag-usapan ang lovelife niya.

Pero Jesus is so wise, gagamitin niya yung to point out the real problem.

Gusto mong pag-usapan ang worship issue at hindi ang heart or sin issue mo, okay, fine.

Your heart issue is really a worship issue.

Ang kasalanang sexual mo man ay adultery, premarital sex, homosexuality, porn addiction, lustful thoughts, you are worshiping another person (real or imaginary) to satisfy yung pleasure or craving for approval and acceptance na hinahanap ng puso mo, na sa Diyos mo lang matatagpuan, sa Diyos mo lang dapat hanapin.

Tulad ng sabi ni Paul, we “exchanged the truth about God for a lie and worshiped and served the creature rather than the Creator, who is blessed forever!

Amen” (Rom.

1:25).

Hindi lang mga “images” ang nagiging “idols” natin, kundi yung relasyon parang kapit-linta na hindi mabitawan kahit mali, kahit yung drugs or food or alcohol, kahit yung reputasyon natin na ayaw nating marumihan kaya nagsisinungaling, kahit yung pera na ipinagdadamot at ipinagyayabang, kahit yung work or ministry performance na pinaghuhugutan mo ng approval o affirmation na hinahanap mo.

You see, everything in life, everything in your heart is a worship issue.

Everyday there is a battle raging in our hearts kung sino ang luluhuran natin, kung sino ang kikilalanin nating “diyos” natin, kung ano ang magiging sentro ng buhay natin.

So, mahalagang usapin ang pagsamba, dapat tama ang pagkaunawa natin tungkol dito, dapat mabago ang puso natin sa pagsamba.

Dito rin naman umikot ang usapan ng babae at ni Jesus.

Yung word na worship from Greek word na proskuneo 2x sa v. 20, once sa v. 21, 2x sa v. 22, 3x sa v. 23, 2x sa v. 24, karaniwan verb form, once yung sa noun for na “worshiper.”

Literally, ang meaning nito ay pagyukod o yung custom sa panahon nila na pagyukod sa lupa in front of someone they consider as king or god, hinahalikan pa ang paa o laylayan ng damit, “to express in attitude or gesture one’s complete dependence on or submission to a high authority figure” (BDAG).

In this passage, Jesus is using it in a figurative or spiritual sense, na ang essence ng tunay na pagsamba ay hindi sa posture ng katawan natin, but the posture of our heart, na ineexpress naman din sa mga bodily postures.

Ang main issue na dapat nating matutunan sa worship ay yung sagot sa tanong na “Sino ang dapat sambahin?”

at “Paano siya dapat sambahin?”

hindi “Saan dapat sumamba?”

Question of less importance: “Where should we worship?”

Ito kasi ang point of discussion na sinimulan nitong babae, “Our fathers worshiped on this mountain, but you say that in Jerusalem is the place where people ought to worship” (v.

20).

Ang mga Samaritans kasi, because they consider themselves separate sa mga Jews in terms of religion, sa Mt.

Gerizim ang place of worship.

Meron silang altar doon for burnt offerings.

Meron ding temple.

At kahit nasira na yung temple, tuloy pa rin ang mga worship sacrifices.

Ang mga Judio naman ay sa Jerusalem.

Nandun yung temple na designated by God na maging center ng worship at prayers nila.

Pero temporal necessity lang yung temple na yun, until dumating ang Panginoong Jesus.

Saan ba dapat sumamba?

Ang mga Muslims may sagot diyan.

Ang mga Buddhists ganoon din.

Pati Roman Catholics big deal din ang place of worship, sa simbahan.

Kahit tayo namang mga evangelicals, ang iba pag walang church building, wala pang church, wala pang place na magworship.

O kaya naman okay lang na hindi magworship Monday to Saturday, basta makaattend ng church pag Sunday.

Ang iba naman, walang commitment sa isang local church, kung saan-saan umaattend.

May halaga naman din ang lugar at araw na inilalaan sa pagsamba, pero wag nating iisiping yun ang pinakamahalaga.

Dahil kapag ganun, nililimitahan natin ang pagsamba sa loob ng simbahan kapag araw ng linggo.

We forget na merong questions na mas dapat nating sagutin regarding worship: Sino ang dapat sambahin?

Paano siya dapat sambahin?

Most important questions: “Whom should we worship?” and “How should we worship him?”

Whom Should We Worship? (4:21-23)

Jesus said to her, “Woman, believe me, the hour is coming when neither on this mountain nor in Jerusalem will you worship the Father.

You worship what you do not know; we worship what we know, for salvation is from the Jews” (vv.

21-22).

“Woman, believe me, the hour is coming...” (v.

21)

Change is coming pagdating sa pagsamba.

Historically, yes.

Dahil sa pagdating ni Jesus, dumating din ang kapalit ng templo.

Prior sa story natin, merong story about Jesus’ cleansing of the temple John 2:13-22.

Nagalit si Jesus dahil ginagawang business area ang temple.

Sabi niya, “This is my Father’s house.”

Ang bahay ng Diyos ay para sa pagsamba, hindi para sa negosyo.

Zeal for the worship of God consumes the heart of Jesus.

Nagalit din naman ang mga Judio sa ginawa ni Jesus at tinanong siya kung ano ang sign na ibibigay niya para patunayang may authority siya over the temple.

Sagot ni Jesus, “Destroy this temple, and in three days I will raise it up.”

Natawa lang siguro sila at sinabing, “46 years ang inabot para maayos ang lahat sa temple na ‘to!”